بی همزبونی

بازخوانی اثری ماندگار از استاد مسعود بختیاری در آلبوم تک‌آهنگ‌ها

یکی از افتخارات و لحظات گران‌قدر در آلبوم «تک‌آهنگ‌ها» با صدای حسین مدرس، بازخوانی قطعهٔ دل‌نشین و بسیار معروف «بی همزبونی» است؛ اثری که یادگارِ جاودانِ استاد بزرگ، مسعود بختیاری است.

استاد مسعود بختیاری، با صدایی که از جان برمی‌آمد و ملودی‌هایی که روح موسیقی بختیاری را در خود جای داده بود، استانداردی بی‌بدیل در موسیقی سنتی و محلی ایران بنا نهاد. بازخوانی آثار ایشان، فراتر از یک اجرای مجدد، یک ادای دین هنری به مقام شامخ آن پیرِ مهرِ گِلِش و تلاش برای حفظ و انتقال احساسِ عمیق و اصالتِ موسیقیاییِ آثارِ اوست.

قطعهٔ «بی همزبونی»، که با سوز و گدازی عارفانه از تنهایی و دردِ زمونه سخن می‌گوید، در این آلبوم با نگاهی نو، اما کاملاً وفادار به روحِ اثرِ اصلی، اجرا شده است. تلاش بر این بوده تا آن حسِّ غریبِ تنهایی و آن تشنگیِ دشتِ جان برای چشمه‌سارِ مهر، در بازخوانی حسین مدرس، به درستی منعکس شود.

متن آهنگ

بی همزبونی

موُ که از پاکیِ دلُم چِی آسمونِه

نَدونُم سیچِه چِینون وام سَرگِرونِه

(سیچِه چِینون وام سَرگِرونِه)

سَر بِه صَحرا بِه نُم اَز بی هَمزَبونی

سَختِه تَهنا مَندَن وُ دَردِ زَمونِه

(تَهنا با دَردِ زَمونِه)

دِل گِرونیم هَمِه جا بِه هَر دِیارِه

اَر کَویرِ سُهدِه یِه، اَر لالِه زارِه

اَر چِی اورا نَدِرای بِه آسمونُم

دَشتِ جونُم تِشنِه وُ بی چِشمِه سارِه

دی پوییزُم بی بَهارِه

کلیدواژه‌ها و واژه‌نامه (گویش بختیاری)

• چِی: مثل، مانند
• سیچِه: برای چه، چرا
• چِینون: این‌گونه، این‌طور
• سَرگِران: بی‌اعتنا، روگردان، خشمگین
• بِه نُم: بگذارم (سر به صحرا بنم: سر به صحرا بگذارم)
• تَهنا: تنها
• مَندَن: ماندن
• سُهدِه: سوخته، برشته‌شده از گرما
• اَر: اگر
• اورا (اَورا): ابرهای باران‌زا
• نَدِرای: در نیایی، ظاهر نشوی
• دی: دیگر
• پوییز: پاییز

چرا این قطعه در آلبوم «تک‌آهنگ‌ها» جای گرفت؟

حسین مدرس در انتخاب آثار برای این آلبوم، بر روی قطعاتی تمرکز کرده که هر کدام داستان و حس متمایزی دارند و در عین حال، به ریشه‌های موسیقی اصیل ایرانی و محلی متصل هستند. قطعهٔ «بی همزبونی» به دلیل جایگاهِ ویژهٔ خود در قلبِ دوستدارانِ موسیقی بختیاری و ارتباط عمیقِ معنایی با تجربیاتِ انسانیِ تنهایی و جستجوی همزبانی، انتخابی طبیعی برای این مجموعه بود.

بازخوانی این قطعه، گامی است برای زنده نگه داشتن یاد و راه استاد بزرگ مسعود بختیاری در نسل‌های جدیدتر و نشان‌دهندهٔ احترام و تأثیرپذیریِ عمیقِ حسین مدرس از مکتبِ هنریِ آن استادِ بی‌همتا.